De lendenomtrek zou een routine vitale parameter moeten worden: Consensusklaring


NEW YORK (Reuters Health) 10/02 – De lendenomtrek voorspelt beter obesitas-gerelateerde uitkomsten dan de BMI en zou een routine vitale parameter in de klinische praktijk moeten worden, volgens een consensusverklaring van de International Atherosclerosis Society (IAS) en de International Chair on Cardiometabolic Risk (ICCR) Working Group on Visceral Obesity.

BMI metingen bleken artsen onvoldoende te helpen om het obesitas-gerelateerde gezondheidsrisico van hun patiënten te evalueren en controleren, noteerden Dr. Robert Ross en zijn team van Queen’s University, in Kingston, Canada, in Nature Reviews Endocrinology.

In hun rapport gaf het team een overzicht van het bewijsmateriaal dat de BMI onvoldoende is om het cardiometabole risico geassocieerd met toegenomen adipositas te evalueren en onder controle te krijgen.

De lendenomtrek is geassocieerd met gezondheidsuitkomsten in alle BMI categorieën, onafhankelijk van geslacht en leeftijd, noteerden ze. En wanneer de BMI en de lendenomtrek worden beschouwd binnen hetzelfde risicopredictiemodel, blijkt de lendenomtrek een positieve predictor van het overlijdensrisico te zijn, terwijl de BMI niet of negatief gerelateerd is aan het overlijdensrisico.

De lendenomtrek in combinatie met de BMI is een betere predictor van een hoog-risico fenotype van obesitas dan elke meting afzonderlijk, en de lendenomtrek is een eenvoudige antropometrische meting die gebruikt kan worden om de doeltreffendheid van leefstijlstrategieën om abdominale obesitas te verminderen, op te volgen.

De consensusverklaring adviseert om de lendenomtrek te meten ter hoogte van de crista iliaca of in het midden tussen de onderste rib en de crista iliaca en om steeds op dezelfde plaats te meten, ongeacht welke plaats wordt gekozen.

Op basis van het beschikbare bewijsmateriaal vraagt het team zich af waarom de huidige guidelines adviseren om slechts één drempel voor de lendenomtrek te gebruiken om een hoge lendenomtrek te definiëren. In plaats daarvan, adviseren ze om prospectieve studies met representatieve populaties uit te voeren om tegemoet te komen aan de behoefte van drempelwaarden voor de lendenomtrek specifiek voor elke BMI-categorie in de verschillende etnische groepen.

“Ondanks de hiaten in onze kennis, suggereert het overtuigend bewijs dat hier wordt voorgesteld, dat de meting van de lendenomtrek het patiëntmanagement verbetert en dat dit weglaten uit de routine klinische praktijk voor de meeste patiënten niet langer aanvaardbaar is,” concludeerden de auteurs. 

“De meting van de lendenomtrek opnemen in de routinepraktijk biedt artsen dus een belangrijke opportuniteit om de zorg en de gezondheid van hun patiënten te verbeteren.”

“Professionele zorgverstrekkers moeten getraind worden om deze eenvoudige meting correct uit te voeren en moeten deze beschouwen als een belangrijke vitale parameter om te evalueren en identificeren en als een belangrijke behandeltarget in de klinische praktijk,” voegden ze eraan toe.